ბიბლია: ივდითი
Author: Институт перевода Библии
Date: 2020-12-19T15:11:42.761890+00:00

ბიბლია
ბიბლია

1. სათაურის გვერდი

1. ივდითი

სათაურის გვერდი

ბიბლია
ძველი და ახალი აღთქმა

(კანონიკური და არაკანონიკური წიგნები)

ბიბლიის თარგმნის ინსტიტუტი

2002

ISBN 91-89122-21-6

© კანონიკური წიგნები – ბიბლიის თარგმნის ინსტიტუტი, სტოკჰოლმი, 2002

© არაკანონიკური წიგნები – საქართველოს ბიბლიის საზოგადოება, 2002

ივდითი
ივდითი

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

13. 13

14. 14

15. 15

16. 16

1
ივდითი

1^1ნაბუქოდონოსორის მეფობის მეთორმეტე წელს, აშურელებზე რომ მბრძანებლობდა დიდ ქალაქ ნინევეში, – არფაქსადის მეფობისას, რომელიც მეფობდა მიდიელებზე ეკბატანაში,

2და ეკბატანას გარს შემოავლო თლილი ქვის გალავანი, სისქით სამი წყრთა და სიგრძით ექვსი წყრთა, ხოლო მისი სიმაღლე სამოცდაათ წყრთას აღწევდა, სიგანე კი – ორმოცდაათს;

3მის ბჭეებთან აღმართა ასწყრთიანი კოშკები, რომელთაც საფუძველში სამოცი წყრთის სიგანე ჰქონდათ.

4ბჭეთა სიმაღლე, საიდანაც გადიოდა მისი ძლევამოსილი მხედრობა და მწყობრად მიაბიჯებდნენ ქვეითნი, სამოცდაათი წყრთა იყო, ხოლო სიგანე – ორმოცი.

5იმ ხანად მეფე ნაბუქოდონოსორი რაგეში მდებარე ვრცელ ტაფობზე შეება არფაქსად მეფეს.

6ეახლა მას ყველა მთიელი, ყველა, ვინც ტიგროსის, ევფრატისა თუ ჰიდასპეს პირას სახლობს, ხოლო არიოქის დაბლობიდან – ელიმელთა მეფე. მრავალი ტომი შეუერთდა ქალდეველთა ლაშქარს.

7და უხმო ნაბუქოდონოსორმა, აშურელთა მეფემ, სპარსეთის ყველა მცხოვრებს და დასავლეთის ყველა მცხოვრებს, კილიკიისა და დამასკოს, ლიბანის, ანტილიბანის და ზღვისპირეთის ყველა მცხოვრებსაც;

8ქარმელის, გილყადის, ზემო გალილეისა და ეშდრელონის ვრცელი დაბლობის ხალხებს;

9სამარიისა და მისი ქალაქების მკვიდრთ, იორდანეს გაღმა მცხოვრებთ, ვიდრე იერუსალიმამდე, ბატანეასმდე, ხელუსამდე, კადეშამდე, ეგვიპტის მდინარემდე, თახფანესამდე, რამზესამდე და გოშენის მთელ ქვეყნამდე,

10ზემო ტანისის და მემფისის მისადგომამდე და ეგვიპტის ყველა მცხოვრებს ქუშის საზღვრამდე.

11მაგრამ მთელი ამ მიწა-წყლის მხცოვრებლებმა არად ჩააგდეს ნაბუქოდონოსორის, აშურელთა მეფის, სიტყვა და მხარში არ ამოუდგნენ საომრად, ვინაიდან არ შეუშინდნენ მას, აქაოდა ეს ერთი კაცი რას დაგვაკლებსო, და გაწბილებული გააბრუნეს უკან მისი მოციქულები.

12ნაბუქოდონოსორი სასტიკად განურისხდა ყველა ამ ქვეყანას და თავისი ტახტი და მეუფება დაიფიცა, რომ შურს იძიებდა კილიკიის, დამასკოსა თუ სირიის საზღვრებზე და მახვილით გაავლებდა მუსრს მოაბელთა ქვეყანას, ყამონის, მთელი იუდასა და ეგვიპტის ყველა მკვიდრს ორი ზღვის საზღვრებამდე.

13მეჩვიდმეტე წელს თავისი ლაშქრით გაემართა არფაქსად მეფის წინააღმდეგ, დაამარცხა და უკუაქცია მთელი მისი ლაშქარი, მთელი მისი მხედრობა და საომარი ეტლები.

14აიღო მისი ქალაქები, ეკბატანას მიაღწია, ხელთ იგდო ციხე-სიმაგრენი, ააოხრა მისი მოედნები და შებღალა მისი მშვენება.

15არფაქსადი კი რაგეს მთიანეთში შეიპყრო და იმავე დღეს თავისი ჰოროლით მოუღო ბოლო.

16მერე ნინევესაკენ გაბრუნდა მთელი თავისი ლაშქრითურთ, მხნე მეომართა ურიცხვი სიმრავლით; იქ შეისვენა და ას ოცი დღე ილხენდა თავის ლაშქართან ერთად.

2

2^1მეთვრამეტე წელს, პირველი თვის ოცდაორს, აშურელთა მეფის – ნაბუქოდონოსორის სასახლეში გაისმა სიტყვა, შური ეძიათ მთელ იმ მიწა-წყალზე, რომელსაც უწინ დაემუქრა.

2უხმო ყველა მსახურსა და დიდებულს, თავისი იდუმალი ზრახვა გაანდო მათ და თავისივე სიტყვით გადაწყვიტა ქვეყნიერების დასჯა.

3ერთად დაასკვნეს, მუსრი გაევლოთ ყველა ხორციელისთვის, ვინც არ დაემორჩილა მისი ბაგით წარმოთქმულ სიტყვას.

4თავისი განზრახვის აღსრულება რომ დააპირა, ნაბუქოდონოსორმა, აშურელთა მეფემ, უხმო ჰოლოფერნეს, თავისი ლაშქრის მთავარსარდალს, რომელიც მეორე კაცი იყო მის შემდეგ, და უბრძანა:

5„ამას ამბობს დიდი მეფე, მთელი ქვეყნიერების მბრძანებელი: წადი, თან იახელ თავიანთ ძლიერებაში დარწმუნებული მეომრები, ასოცი ათასი ქვეითი და ცხენთა სიმრავლე თორმეტი ათასი მხედრითურთ.

6წადი და რისხვად დაატყდი თავს მთელ დასავლეთს, რადგანაც არ დაემორჩილა ჩემი ბაგით წარმოთქმულ სიტყვას.

7უბრძანე მათ, გამიმზადონ მიწა და წყალი, რადგანაც რისხვით აღვიძვრი მათზე, რათა დავაბნელო მთელი მიწის პირი ჩემი მეომრების ფეხებით და ჩემს ლაშქარს ასაოხრებლად მივცე ისინი.

8მათი დაჭრილებით ამოვავსებ მათსავე ხევებს, ადიდდება ყველა მდინარე თუ ნაკადი და წალეკავს მათ გვამებს.

9და წამოვასხამ ტყვეებს ქვეყნიერების კიდით კიდიდან.

10შენ კი წადი და წინასწარ დამიმორჩილე მათი ყველა საზღვარი; ვინც დაგნებდება, შემინახე ისინი განკითხვის დღემდე.

11ურჩთ კი ნუ დაზოგავს შენი თვალი; მუსრი გაავლე მათ და ააოხრე შენს მიერ დაპყრობილი ქვეყნები.

12რადგანაც ცოცხალი ვარ და უძლეველია ჩემი სამეფო; მითქვამს და ჩემივე ხელით აღვასრულებ ჩემს ნათქვამს.

13შენ კი ნურაფერს შეცვლი შენი მბრძანებლის სიტყვებში; ყველაფერი ისე აღასრულე, როგორც გიბრძანე და ნუ დააყოვნებ აღსრულებას.“

14ჰოლოფერნე გამოეთხოვა თავის მბრძანებელს, უხმო დიდებულებს და აშურელთა ლაშქრის სარდლებსა და თავკაცებს.

15დარაზმა რჩეული მეომრები, როგორც მისმა მეფემ უბრძანა, რიცხვით ასოცი ათასი და მშვილდოსანი მხედარიც თორმეტი ათასი.

16და საბრძოლო წესით დააწყო ისინი.

17ტვირთის საზიდად წაასხა უამრავი აქლემი, ვირი და ჯორი, ხოლო ლაშქრის სარჩენად – ურიცხვი საქონელი, ცხვარი და თხა.

18თან წაიტანა დიდძალი საგზალი ყოველი მოლაშქრისათვის და აურაცხელი ოქრო-ვერცხლი მეფის სახლიდან.

19მთელი თავისი ჯარითურთ გაემართა სალაშქროდ, რათა წინ გაესწრო მეფე ნაბუქოდონოსორისათვის და დასავლეთით მთელი მიწის პირი დაეფარა ეტლებით, მხედრებითა და თავისი რჩეული ფეხოსნებით.

20მათთან ერთად დაიძრა მოკავშირეთა ურიცხვი ბრბო, ისეთივე აურაცხელი, როგორც კალია თუ მიწის მტვერი.

21ნინევედან გამოსულნი სამი დღის შემდეგ მიადგნენ ბეკტილეთის ველს და იქ, მთის ძირას, ზემო კილიკიის ხელმარცხნივ დასცეს ბანაკი.

22იქიდან წაუძღვა მთელ თავის ლაშქარს, ქვეითებს, მხედრებს, ეტლებს, და მთიანეთისაკენ აიღო გეზი.

23დაამარცხა ფუდი და ლუდი; გაძარცვა მთელი რასისის ძენი და ისმაელის ძენი, ქელეონის ქვეყნის სამხრეთით, უდაბნოს პირას მოსახლენი.

24მერე ევფრატი გადალახა, შუამდინარეთი გადაიარა და აბრონის პირას მდებარე ყველა გამაგრებული ქალაქი დააქცია, თვით იმ ადგილამდე, სადაც აბრონი ზღვას ერთვის.

25დაეუფლა კილიკიის მიწა-წყალს, შემუსრა ყველა წინააღმდგომი და იაფეთის საზღვარს მიადგა, არაბეთის სამხრეთით.

26გარს შემოადგა მადიამელებს, ცეცხლს მისცა მათი სახლები და გაიტაცა მათი ფარები.

27პურის მკისას დაეშვა დამასკოს ველზე; გადაწვა მათი ყანები; მუსრი გაავლო მათ ფარებს და ნახირს; გაძარცვა მათი ქალაქები; ააოხრა მინდვრები და ამოწყვიტა მათი წვრილშვილი.

28შიშის ზარი დაეცა ზღვისპირეთის მოსახლეობას, ცორისა და ციდონის მკვიდრთ, სურისა და ოკინას მცხოვრებთ, იამნიას ყველა ბინადარს, შეძრწუნდნენ აშდოდელები და აშქელონელები.

3

3^1მოციქულები აახლეს სამშვიდობო სიტყვით:

2„აი, ჩვენ, დიდი მეფის, ნაბუქოდონოსორის, მსახურნი, განვრთხმულვართ შენს წინაშე. გვიყავი, რაც გნებავს.

3აი, ჩვენი სახლ-კარი, მთელი ჩვენი მიწა-წყალი, პურის ყანები, ფარები და ნახირი, ჩვენი ფარეხი და კარვები – ყველაფერი შენს წინაშეა; მოიხმარე, როგორც გენებოს.

4აი, ჩვენი ქალაქები და მათი მკვიდრნი – შენი მონები – მოდი და ისე მოექეცი მათ, როგორც ეამება შენს გულს.“

5ეახლნენ მოციქულები ჰოლოფერნეს და ეს სიტყვები გადასცეს მას.

6მაშინ თავისი ლაშქრითურთ მიადგა ზღვისპირეთს, მეციხოვნენი ჩააყენა გამაგრებულ ქალაქებში და თანამებრძოლებად აიყვანა მათგან რჩეული მოლაშქრენი.

7ქალაქებიცა და მათი შემოგარენიც გვირგვინებით, ცეკვითა და დაფდაფთა ცემით შეეგებნენ მას.

8ჰოლოფერნემ კი მიწასთან გაასწორა მათი ბორცვები და აჩეხა მათი წმიდა ჭალაკები, რადგანაც ნაბრძანები ჰქონდა, მიწის პირიდან წარეხოცა ყველა ღმერთის სახსენებელი, რათა ყველა ხალხს მხოლოდ ნაბუქოდონოსორისათვის ეცა თაყვანი და ყველა ტომს მხოლოდ ის შეერაცხა ღმერთად.

9მიადგა ეშდრელონს, დოთანის მახლობლად, იუდას დიდი მთაგრეხილის წინ რომ ძევს.

10გებაყსა და სკვითოპოლისს შორის დასცა კარავი და მთელი თვე დარჩა იქ, რათა თავისი ლაშქრისათვის საჭირო აღალი მოემარაგებინა.

4

4^1იუდაში მცხოვრებმა ისრაელიანებმა შეიტყვეს, რა დღე აყარა ხალხებს ჰოლოფერნემ, აშურელთა მეფის – ნაბუქოდონოსორის – მთავარსარდალმა; როგორ გაძარცვა და დააქცია მათი ტაძრები.

2თავზარდაცემულნი ძრწოდნენ იერუსალიმისა და თავიანთი უფლის, ღმერთის ტაძრის გამო.

3რადგანაც ახალი დაბრუნებული იყვნენ ტყვეობიდან, ახლად შეკრებილიყო მთელი იუდაელი ხალხი და ის იყო განეწმიდათ წმიდა ჭურჭელი, სამსხვერპლო და უფლის სახლი.

4დაგზავნეს ხალხი მთელ სამარიასა და კონაში, ბეთხორონსა და ბელმაინში, იერიხოსა და ქობაში, ესორასა და შალემის ხეობაში.

5სასწრაფოდ დაიკავეს მაღალ მთათა ყველა მწვერვალი; ზღუდე შემოავლეს იქაურ სოფლებს და აღალი მოიმარაგეს ბრძოლისთვის, რადგანაც ის იყო მოემკათ პურის ყანები.

6იმხანად იერუსალიმში მყოფმა მღვდელმთავარმა იეჰოიაკიმმა წერილი მისწერა ეშდრელონის გასწვრივ, დოთანის მომიჯნავე დაბლობზე მდებარე ბეთულიასა და ბეთომეს თემის მკვიდრთ;

7სწერდა, დაეკავებინათ მთიანეთის ყელი, საიდანაც შეიძლებოდა შესულიყავი იუდაში. აქ ადვილი იყო მომხვდურის შეჩერება, რადგანაც ვიწრო გასასვლელში ორი კაციც კი ვერ აუქცევდა ერთმანეთს მხარს.

8ისრაელის ძენი ისე მოიქცნენ, როგორც უბრძანეს მათ მღვდელმთავარმა იეჰოიაკიმმა და იერუსალიმში მყოფმა ისრაელის მთელი ხალხის უხუცესობამ.

9ყველა ისრაელიანმა ვაჟკაცმა გულმხურვალედ შეღაღადა ღმერთს და მდაბლად მოიდრიკა ქედი მის წინაშე.

10მათაც, მათმა ცოლ-შვილმაც და მათმა საქონელმაც, ყველა ხიზანმა, მოჯამაგირემ თუ ვერცხლით ნასყიდმა ძაძა მოირტყა წელზე.

11ტაძრის წინ დაემხო ყველა ისრაელიანი, იერუსალიმის ყოველი მკვიდრი – ქალი, კაცი თუ ბავშვი; ნაცარი დაიყარეს თავზე და უფლის წინაშე დაფინეს თავიანთი ძაძები.

12ძაძითვე შემოსეს სამსხვერპლო და გულმხურვალედ და ერთსულოვნად შეღაღადეს ღმერთს, რომ არ გაეწირა მათი ყრმები დასატაცებლად, ქალები – ტყვედ წასასხმელად, მათი სამკვიდრო ქალაქები – დასაქცევად, მათი სიწმიდენი – შესაბილწად, საგინებლად და წარმართთა სასიხარულოდ.

13შეისმინა უფალმა მათი ხმა და მოხედა მათ გაჭირვებას. მრავალი დღის მანძილზე მარხულობდა ხალხი მთელს იუდასა და იერუსალიმში, ყოვლისმპყრობელი უფლის საწმიდრის წინაშე.

14დიდი მღვდელმთავარი იეჰოიაკიმი და უფლის წინაშე მდგარი ყველა მღვდელი და ღვთისმსახური, ძაძით შემოსარტყლულნი, განუწყვეტლივ სწირავდნენ სრულადდასაწველს, აღთქმებსა და ნებაყოფლობით ძღვენს ხალხისაგან.

15ქუდებზე ნაცარწაყრილნი შებღაოდნენ უფალს, მოწყალე თვალით მოეხედა ისრაელის მთელი სახლისთვის.

5

5^1ჰოლოფერნეს, აშურელთა ლაშქრის მთავარსარდალს, ეუწყა, რომ ისრაელის ძენი საომრად ემზადებოდნენ: ჩაეკეტათ მთიანეთის მისადგომები, გაემაგრებინათ მაღალი მთების ყველა მწვერვალი, დაბლობებზე კი ხერგილები მოეწყოთ.

2გაშმაგდა ჰოლოფერნე, უხმო მოაბის ყველა მთავარს, ყამონის სარდლებსა და ზღვისპირეთის გამგებლებს.

3და უთხრა მათ: „გამაგებინეთ, ქანაანელნო, რა ხალხია ეს მთიელები, ან რას წარმოადგენენ მათი ქალაქები? რამდენად მრავალრიცხოვანი ლაშქარი ჰყავთ? რას ემყარება მათი ძალა და სიმტკიცე? ვინ უზით მეფედ ან ვინ თავკაცობს მათ ლაშქარს?

4ან დასავლეთის ხალხებთან ერთად რად არ იკადრეს ჩემთან მოსვლა?“

5ყაქიორმა, ყამონელთა თავკაცმა, მიუგო მას: „ყური უგდე, ჩემო მბრძანებელო, შენი მსახურის ბაგით წარმოთქმულ სიტყვას. სიმართლეს მოგახსენებ იმ ხალხზე, მთიანეთში რომ ბინადრობს, შენს მახლობლად; არ დასცდება ტყუილი შენი მონამორჩილის ბაგეს.

6ეს ხალხი ქალდეველთა შთამომავალია.

7თავდაპირველად შუამდინარეთში ცხოვრობდნენ, ვინაიდან არ ისურვეს თაყვანი ეცათ თავიანთი წინაპრების ღმერთებისათვის, წინაპ-რებისა, რომლებიც ქალდეველთა ქვეყანაში იყვნენ შობილნი.

8ამიტომაც გადაუხვიეს წინაპართა გზას და ცის ღმერთს დაუწყეს თაყვანისცემა, ღმერთს, რომელიც შეიცნეს. ამის გამო ქალდეველებმა მოიკვეთეს და თავიანთ ღმერთებს ჩამოაშორეს ისინი. მაშინ შუამდინარეთს შეაფარეს თავი და დიდხანს ცხოვრობდნენ იქ.

9მაგრამ მათი ღმერთის ბრძანებით მიატოვეს თავიანთი საცხოვრისი და ქანაანის ქვეყნისკენ აიღეს გეზი, სადაც დამკვიდრდნენ და ისე დამდიდრდნენ, რომ სათვალავი არა ჰქონდა მათ ოქრო-ვერცხლსა და ნახირს.

10იქიდან ეგვიპტეში ჩავიდნენ, რადგან შიმშილობა ჩამოვარდა ქანაანის ქვეყანაში. იქ ცხოვრობდნენ მანამ, სანამ სარჩო-საბადებელი ჰქონდათ და ისე გამრავლდნენ, რომ აღურაცხელი შეიქნა მათი მოდგმა.

11ცბიერებით აღიძრა ეგვიპტის მეფე მათ წინააღმდეგ, მძიმე შრომა დააკისრა, აგურის ზელით წელში გაწყვიტა და დაიმონა ისინი.

12მაშინ შეჰღაღადეს თავიანთ ღმერთს და მანაც მოსრა მთელი ეგვიპტის ქვეყანა უკურნებელი წყლულებით, და ეგვიპტელებმა თავიანთი ქვეყნიდან გამოაძევეს ისინი.

13ღმერთმა დააშრო მათ წინაშე მეწამული ზღვა.

14სინასა და კადეშ-ბარნეაყის გზით წარუძღვა მათ; და აჰყარეს უდაბნოს ყველა მკვიდრი.

15ამორეველთა მიწა-წყალზე დასახლდნენ და თავიანთი ძალმოსილებით შემუსრეს უდაბნოს ყოველი მკვიდრი; იორდანე გადალახეს და დაიმკვიდრეს მთელი მთიანეთი.

16აჰყარეს ქანაანელები, ფერიზელები, იებუსელები, შექემელები, ყველა გერგესეველი და დიდხანს სახლობდნენ იქ.

17ვიდრე არ შესცოდეს თავიანთი ღმერთის წინაშე, ბედი უღიმოდათ, ვინაიდან მათთან იყო უსამართლობის მოძულე ღმერთი.

18მაგრამ როგორც კი გადაუხვიეს მათთვის დაწესებულ გზას, მრავალრიცხოვან ბრძოლებში სასტიკი მარცხი იწვნიეს და ტყვედ იქნენ წასხმულნი უცხო მხარეში; მტრებმა მიწასთან გაასწორეს მათი ტაძარი, აიღეს და ააოხრეს მათი ქალაქები.

19ახლა კი თავიანთი ღმერთის მიმართ მიქცეულნი უკანვე მობრუნდნენ, ტყვეობისას მიმოფანტულნი, აიღეს იერუსალიმი, სადაცაა მათი ტაძარი, და დამკვიდრდნენ მთიანეთში, რადგანაც უკაცრიელი იყო იგი.

20ასე რომ, ბატონო ჩემო, თუკი ცთომილებაა ამ ხალხში, თუკი სცოდავენ ღმერთის წინაშე, და თუ შევატყეთ, რომ თვალთმაქცობენ, ავიდეთ და შევებრძოლოთ.

21მაგრამ თუ უსჯულოება არ არის მათში, მაშინ გაცლა გიჯობს, ჩემო ბატონო, თორემ ვაითუ უფალმა დაიფაროს ისინი და ღმერთი შეეწიოს მათ; მაშინ ხომ მთელი ქვეყნის თვალში სასაცილონი გავხდებით.“

22როდესაც ყაქიორმა დაასრულა თავისი სიტყვა, კარვის ირგვლივ შემოჯარული მთელი ხალხი აყაყანდა; ჰოლოფერნეს დიდებულებმა, ყველა ზღვისპირელმა და მოაბელმა ერთხმად მოითხოვა: „აქვე ავჩეხოთ იგი!

23რადგან არ შევუკრთებით ისრაელიანებს, რომელთაც საომრად არც ძალა შესწევთ და არც შეძლება.

24მაშ, ავუცვივდეთ და შენი ლაშქრის ნადავლი გახდებიან ისინი, ჰოლოფერნე, ჩვენო ბატონო!“

6

6^1სათათბიროს ირგვლივ შემოჯარული ხალხის დრტვინვა რომ მიწყნარდა, ჰოლოფერნემ, აშურელთა ლაშქრის მთავარსარდალმა, ასე მიმართა ყაქიორს სხვადასხვა მოდგმის ხალხთა და ყველა მოაბელის წინაშე:

2„ვინა ხარ შენ, ყაქიორ, ეფრემის მოქირავნეებთან ერთად, განუსჯელად რომ გვიწინასწარმეტყველებ და გვეუბნები დღევანდელ დღეს: არ შეებრძოლოთ ისრაელის მოდგმას, რადგანაც ღმერთი მფარველობსო მას? ვინაა ღმერთი, თუ არა ნაბუქოდონოსორი? სწორედ ის მოგვივლენს ძალას და მიწის პირისაგან აღგვის ისრაელს, რომელსაც ვეღარას უშველის მისი ღმერთი.

3ჩვენ, მისი მონა-მორჩილნი, ისე შევმუსრავთ ისრაელიანებს, როგორც ერთ კაცს, და წინ ვეღარ აღუდგებიან ჩვენი მხედრობის იერიშს.

4ცეცხლით გავავლებთ მუსრს მათსავე მიწა-წყალზე, მთები დათვრებიან მათი სისხლით, ველ-მინდვრები აივსება მათი გვამებით და მათი ფეხი ვეღარ დაგვიდგება წინ, არამედ მოსრვით მოისრვებიან, ამბობს მეფე ნაბუქოდონოსორი, მთელი ქვეყნიერების მბრძანებელი, და რაკი ამბობს, არ გაცუდდება მისი ნათქვამი.

5შენ კი, ყაქიორ, ყამონის ქირისკაცო, შენი უსამართლობის დღეს რომ წარმოსთქვი ეს სიტყვები, ამიერიდან ვეღარ იხილავ ჩემს სახეს, ვიდრე შურს არ ვიძიებ ეგვიპტიდან გამოსულ ტომზე

6მაშინ კი ფერდებს შეგინგრევს ჩემი ლაშქრის რკინა და ჩემს მსახურთა მახვილი; და შენ დაეცემი მათ მიერ მოწყლულთა გვერდით, როცა უკან გამოვბრუნდები.

7ჩემი მონები აგათრევენ მთის თხემზე და იქ დაგაგდებენ ერთ-ერთი ქალაქის მისადგომთან.

8და არ გეღირსება სიკვდილი, ვიდრე მათთან ერთად არ მოგეღება ბოლო.

9თუ მართლა გულით გჯერა, რომ ჩვენს ხელში არ ჩაცვივდებიან, რაღას ჩამოგტირის თავპირი? მითქვამს და არ გამრუდდება არცერთი ჩემი სიტყვა.“

10და უბრძანა ჰოლოფერნემ თავის მონებს, მის კარავში რომ ატუზულიყვნენ, შეეპყროთ ყაქი-ორი; ბეთულიას აეყვანათ და ისრაელის ძეთათვის გადაეცათ იგი.

11მონებმაც შეიპყრეს ყაქიორი, გალავანს გარეთ, ტრამალზე გამოიყვანეს, ხეობის გავლით გაუყენეს მთიანეთის გზას და მიადგნენ ნაკადულებს, ბეთულიას ქვემოთ რომ მოჩხრიალებდნენ.

12როგორც კი მთის თხემზე გაშენებული ქალაქის მოქალაქეებმა დაინახეს ისინი, იარაღს დასტაცეს ხელი, ქალაქგარეთ გამოცვიცდნენ და თხემზე გადმოდგნენ; მოშურდულეები ქალაქის მისადგომთან გამაგრდნენ და ქვები დაუშინეს მათ.

13ისინი კი მთის კალთას ამოეფარნენ, ხელ-ფეხი შეუკრეს ყაქიორს, მთის ძირას დააგდეს და თავის მბრძანებელთან დაბრუნდნენ.

14თავიანთი ქალაქიდან ჩამოსული ისრაელის ძენი ყაქიორთან მივიდნენ, ბორკილები ახსნეს, ბეთულიაში აიყვანეს და წარუდგინეს თავიანთი ქალაქის მთავრებს.

15იმხანად ესენი იყვნენ: ყუზია, მიქას ძე, სიმეონის ტომიდან, ქაბრისი, ღოთონიელის ძე და ქარმისი, მელქიელის ძე,

16რომლებმაც უხმეს ქალაქის ყველა უხუცესს. საკრებულოში თავი მოიყარა ყველა ჭაბუკმა და ქალმა. ყაქიორი ხალხის შუაში დააყენეს და ყუზიამ ამბის გამოკითხვა დაუწყო.

17ყაქიორმა პასუხად აუწყა მათ, რა ითქვა ჰოლოფერნეს სათათბიროში, რა განაცხადა ჰოლოფერნემ აშურელ სარდალთა შორის და რა ქედმაღლურად ლაპარაკობდა იგი ისრაელის სახლზე.

18დაემხო ხალხი, თაყვანი სცა ღმერთს და შეჰღაღადა:

19„უფალო, ღმერთო ცისაო, იხილე მათი ქედმაღლობა და შეიწყალე სიმდაბლე ჩვენი მოდგმისა! მოხედე დღევანდელ დღეს შენთვის განწმედილთა სახეებს.“

20ანუგეშეს ყაქიორი და მადლი მოახსენეს.

21მერე ყუზიამ საკრებულოდან შინ წაიყვანა იგი და ლხინი გაუმართა უხუცესთ. მთელი ღამე შეწევნას შესთხოვდნენ ისრაელის ღმერთს.

7

7^1მეორე დღეს უბრძანა ჰოლოფერნემ მთელ თავის ლაშქარს და ყველა თავის მოკავშირეს ბეთულიასაკენ დაძრულიყვნენ, ხელთ ეგდოთ მთის კალთები და ომი დაეწყოთ ისრაელის ძეთა წინააღმდეგ.

2იმავე დღეს დაიძრა ყველა მისი მხნე მეომარი: ჰოლოფერნეს ლაშქარი ასსამოცდაათი ათასი ქვეითისა და თორმეტი ათასი მხედრისა-გან შედგებოდა, თუ არ ჩავთვლით მებარგულეებ-სა და მათ მხლებლებს, რომლებსაც სათვალავი არ ჰქონდათ.

3ბეთულიას მახლობლად, ხევში მოწანწკარე წყაროსთან, დასცეს ბანაკი, რომელიც სიგანით დოთაინიდან ბალბაიმამდე, სიგრძით კი ბეთულიადან ეშდრელონის გასწვრივ მდებარე კიყამონამდე გადაიჭიმა.

4მათი სიმრავლის დანახვამ თავზარი დასცა ისრაელიანებს, და თვითოეულმა მათგანმა თავის მეგობარს უთხრა: „ახლა კი მოასწორებენ მთელ მიწას, ვერც მაღალი მთები, ვერც ხევები და ვერც ბორცვები ვერ გაუძლებენ მათ სიმძიმეს.“

5თვითოეულმა თავისი საბრძოლო იარაღი აიღო, კოშკებზე ცეცხლი დაანთეს და მთელი ის ღამე დარაჯად იდგნენ.

6მეორე დღეს ჰოლოფერნემ მთელი თავისი მხედრობა გამოიყვანა ისრაელის ძეთა წინაშე, რომლებიც ბეთულიაში იყვნენ.

7დაზვერა მათი ქალაქის მისადგომები, მოიარა და დაიკავა მათი წყაროები, მოლაშქრეთა რაზმი ჩააყენა იქ და თავისი ხალხისაკენ გაბრუნდა.

8ეახლნენ მას ესავის ძეთა მთავრები, მოაბის ტომის თავკაცნი, ზღვისპირელთა სარდლები და უთხრეს:

9„ყურად იღე, მბრძანებელო, ჩვენი სიტყვა, რათა ზიანი არ განიცადოს შენმა ლაშქარმა.

10ეს ხალხი, ისრაელიანნი, თავისი იარაღის იმედად კი არაა, არამედ – მაღალი მთებისა, სადაც ისინი სახლობენ. ადვილი საქმე როდია თხემზე მოექცე მათ.

11ასე რომ, მბრძანებელო, ჩვეული საბრძოლო წყობით ნუ შეერკინები მათ და ერთი კაციც არ დაეცემა შენი ლაშქრიდან.

12აქ, შენს ბანაკში დარჩი, რათა გაუფრთხილდე შენი ლაშქრის ყველა მეომარს, შენმა მონებმა კი დაიკაონ წყაროს წყალი, მთის ძირიდან რომ გამოდის.

13რადგანაც იქიდან იღებს წყალს ბეთულიას ყოველი მკვიდრი; წყურვილი მოუღებთ ბოლოს და ჩაგაბარებენ თავიანთ ქალაქს. ჩვენ კი, ჩვენი ხალხითურთ, მთაგრეხილის ახლომდებარე მწვერვალებზე ავალთ და სათვალთვალოდ დავბანაკდებით იქ, რათა ვერავინ შეძლოს ქალაქიდან გასვლა.

14ვიდრე მახვილით მივწვდებოდეთ, შიმშილით ამოწყდებიან და ჭერეხივით დაეყრებიან თავიანთი ქალაქის ქუჩებში.

15ძვირად დაუსვამ მათ თავხედობას, რომ აგიჯანყდნენ და მშვიდობიანად არ შეგეგებნენ.“

16ჭკუაში დაუჯდა ეს სიტყვები ჰოლოფერნეს და მის მონა-მორჩილთაც; ბრძანა, ისე ემოქმედათ, როგორც ურჩიეს.

17და დაიძრა ყამონის ძეთა რაზმი და მათთან ერთად აშურის ძეთა ხუთი ასეული, ხევში დაბანაკდნენ და დაიკავეს ისრაელის ძეთა წყაროს წყლები.

18ესავის და ყამონის ძენი მთის თხემზე დაბანაკდნენ, დოთანის გასწვრივ. ზოგი მათგანი სამხრეთით და აღმოსავლეთით – აკრაბასაკენ გაგზავნეს, ქუსის მახლობლად რომ მდებარეობს, მოხმურის ხევთან. აშურელთა დანარჩენი ლაშქარი კი დაბლობზე დაბანაკდა და მთელი მიწის პირი დააბნელა; სათვალავი არა ჰქონდა მათ კარვებსა და საბარგულებს; ურიცხვნი იყვნენ ისინი.

19ისრაელიანებმა შეჰღაღადეს თავიანთ უფალ ღმერთს, რადგანაც მხნეობამ უმტყუნათ, ვინაიდან გარს შემორტყმოდათ ურიცხვი მტერი და თავს ვერ დააღწევდნენ ალყას.

20ოცდათოთხმეტი დღის მანძილზე გარს ადგათ აშურელთა მთელი ლაშქარი – ქვეითნი, ეტლები და მხედრები. ბეთულიელებს წყლის წვეთი აღარ დარჩათ ჭურჭლებში.

21დაცარიელდა წყალსაცავები, ასე რომ წყლის სმით ერთ დღესაც ვეღარ იჯერებდნენ გულს, რადგანაც არწყვით ეძლეოდა თითოეულს წყალი.

22სასო მიხდოდათ მათ ცოლ-შვილს, გული მისდიოდათ მწყურვალ ქალებს და ჭაბუკებს, ქალაქის ქუჩებში და ბჭეებქვეშ ეცემოდნენ ძალ-ღონე გამოლეულნი.

23მთელმა ქალაქმა – კაცებმა, ქალებმა და ბავშვებმა ქალაქის მთავრებთან მოიყარა თავი; ხმამაღლა გაჰყვიროდნენ და უხუცესებს ეუბნებოდნენ:

24„ღმერთი იყოს ჩვენი და თქვენი მსაჯული; დიდი უსამართლობა ჩაიდინეთ ჩვენს მიმართ, რომ არ დაუზავდით აშურელებს.

25ახლა კი აღარაა ჩვენი საშველი: ღმერთმა ჩაგვყარა მათ ხელში, რომ წყურვილითა და საშინელი ტანჯვა-წამებით მოგვიღონ ბოლო.

26მაშ, უხმეთ და ასაოხრებლად ჩააბარეთ ჩვენი ქალაქი ჰოლოფერნეს და მთელ მის ლაშქარს.

27გვიჯობს მათი ნადავლი გავხდეთ: მართალია, მტერი დაგვიმონებს, მაგრამ ცოცხლები მაინც დავრჩებით და ჩვენი თვალით აღარ ვიხილავთ, როგორ იხოცებიან ჩვენი ყრმები და როგორ ღაფავს სულს ჩვენი ცოლ-შვილი.

28მოწმედ მოვუხმობთ თქვენს წინაშე ზეცას და მიწას, ჩვენს ღმერთსა და წინაპრების უფალს, რომელიც გვსჯის ჩვენი და ჩვენი მამა-პაპის ცოდვების გამო, რათა არ მოგვექცეს ამ სიტყვების თანახმად დღევანდელ დღეს!“

29ატყდა ერთი გოდება საკრებულოში და ყველამ ერთხმად შეჰღაღადა უფალ ღმერთს.

30და უთხრა ყუზიამ მათ: „დამშვიდდით, ძმებო, ხუთ დღესაც მოვითმინოთ; ამ ხანში თავის წყალობას მოგვივლენს უფალი ღმერთი და არ გაგვწირავს საბოლოოდ.

31მაგრამ თუ ამ ხუთ დღეშიაც აღარ დაგვადგა საშველი, მაშინ მოვიქცევი თქვენი სიტყვისამებრ!“

32გაისტუმრა ხალხი თავის ბანაკში და მათაც მიაშურეს თავიანთი ქალაქის გალავანსა და კოშკებს, ცოლ-შვილი კი თავ-თავიანთ სახლებში გაგზავნეს. და სუფევდა დიდი მწუხარება ქალაქში.

8

8^1მოესმა ეს ამბავი იმხანად ივდითს, მერარის ასულს, ოქსის, იოსების, ოზიელის, ანანიას, გედეონის, რაფაინის, აქიტობის, ელიას, ხელკიას, ელიაბის, ნათანაელის, სალამიელის, სარასადეს, ისრაელის შთამომავალს.

2მისი ქმარი მანასე მისივე გვარისა და ტომისა იყო; პურის მკისას დალია სული.

3ყანაში ძნის მკონავებს რომ ადგა თავს, დაისიცხა, ლოგინად ჩავარდა და აღესრულა ბეთულიაში, თავის მშობლიურ ქალაქში. თავისი მამა-პაპის გვერდით დაკრძალეს, დოთანსა და ბალყამონს შორის მდებარე ველზე.

4სამი წელი და ოთხი თვე გლოვობდა თავის სახლში დაქვრივებული ივდითი.

5კარავი გაიკეთა საცხოვრებელი სახლის თავზე, წელზე ძაძა მოირტყა და სამგლოვიარო ტანისამოსი ჩაიცვა.

6მარხულობდა თავისი ქვრივობის ყოველ დღეს, პარასკევისა და შაბათის, ახალმთვარობის წინა დღესა და თვით ახალ მთვარობის, ისრაელის სახლის სადღესასწაულო და საზეიმო დღეების გარდა.

7ისეთი მომხიბლავი იყო, რომ თვალს ვერ მოსწყვეტდი. მანასემ, მისმა ქმარმა, ოქრო-ვერცხლი, მსახურები და მხევლები, ყანები და საქონელი დაუტოვა და ისიც პატრონობდა ყოველივე ამას.

8აუგს ვერავინ იტყოდა მასზე, რადგანაც ძალზე ღვთისმოშიში იყო.

9გაიგო, რა სიტყვები ეკადრებინა ხალხს მთავრისათვის, რადგანაც სულმოკლეობა მოსძა-ლებოდათ უწყლობის გამო; ისიც გაიგო, რაც ყუზიას ეთქვა და შეეფიცა კიდეც ხალხისთვის: ხუთ დღეში ქალაქს აშურელებს ჩავაბარებო.

10გაგზავნა თავისი მოახლე, მთელი მისი ავლადიდების ზედამხედველი, ყუზიას, ქაბრისისა და ქარმისის, ქალაქის უხუცესთა დასაძახებლად.

11და როცა მოვიდნენ, ამ სიტყვებით მიმართა მათ: მისმინეთ, ბეთულიის მკვიდრთა მთავარნო! უსამართლოა თქვენი სიტყვა, იმ დღეს ხალხის წინაშე რომ წარმოგითქვამთ და ფიცითაც დაგიმტკიცებიათ, რაც ღმერთსა და თქვენს შორის თქვით: ჩვენს მტრებს ჩავაბარებთ ქალაქს, თუ ღმერთმა თავისი წყალობა არ მოგვივლინაო.

12თქვენ ვინა ხართ, დღევანდელ დღეს გამოცდას რომ უპირებთ ღმერთს და მის ადგილას აყენებთ თავს ადამის ძეთა შორის?

13ყოვლისმპყრობელ უფალს გამოსცდით, მაგრამ ვერაფერს მიხვდებით უკუნისამდე.

14ადამიანის გულის სიღრმეს ვერ ჩასწდომიხართ და მისი გონების სიტყვები ვერ გაგიგიათ, მაშ, როგორღა შეიცნობთ ყოველივე ამის შემქმნელ ღმერთს? როგორღა მისწვდებით მის აზრს, ან როგორ მიხვდებით მის ზრახვას? ნუ, ძმებო, ნუ განარისხებთ ჩვენს უფალ ღმერთს.

15რადგან თუ ამ ხუთ დღეში არ ისურვა ჩვენი შეწევნა, ნება მისია, მაშინ დაგვიცავს, როცა ინებებს, ანდა ჩვენი მტრების თვალწინ მოგვიღებს ბოლოს.

16ასე რომ, წინასწარ ნუ განსჯით ღვთის ნებას, რადგანაც ღმერთი კაცი როდია, რომ დავემუქროთ, ან ადამის ძე, რომ განვსაჯოთ.

17ამიტომაც ველოდით ხსნას მისგან, მწედ ვუხმოთ და შეისმენს ჩვენს ხმას, თუკი ინებებს.

18რადგანაც დღეს უკვე აღარავინაა ჩვენს თაობაში, არც გვარი, არც ტომი, არც ხალხი და არც ქალაქი, უწინდებურად რომ ემსახურებოდნენ ხელთქმნილ კერპებს.

19რისთვისაც ჩვენი მამა-პაპანი მახვილისა და ძარცვა-გლეჯის მსხვერპლნი შეიქნენ და დაეცნენ დიდი დაცემით ჩვენი მოსისხლე მტრების წინაშე.

20ჩვენ კი არა გვწამს სხვა ღმერთი, გარდა უფლისა, და ამიტომაც იმედი გვაქვს, რომ ხელს არ აგვაღებს არც ჩვენ და არც ჩვენს მოდგმას.

21რადგანაც ჩვენი დაპყრობა მთელი იუდას დაპყრობას ნიშნავს, გაიძარცვება ჩვენი ტაძრები და უფალი ჩვენს სისხლს მოჰკითხავს მათ უწმიდურებას.

22ჩვენი მოძმეების გაწყვეტას, ქვეყნის დაპყრობას და ჩვენი სამკვიდრებლის გაპარტახებას ჩვენს თავზევე მოაქცევს იმ ხალხებს შორის, რომლებსაც დავემონებით. საგმობნი და საგინებელნი შევიქნებით ჩვენი დამმონებლების თვალში.

23რადგანაც მონობით ვერ მოვიხვეჭთ წყალობას, არამედ აუგად გვიქცევს მას უფალი ღმერთი ჩვენი.

24მაშ, ძმებო, ვუჩვენოთ ჩვენს მოყვასთ, რომ ჩვენზეა დამოკიდებული მათი სიცოცხლე, ჩვენზე დგას ყველა საწმიდარი, უფლის სახლი და სამსხვერპლო.

25ამიტომ მადლი შევწიროთ უფალ ღმერთს ჩვენსას, გამოცდას რომ გვიწყობს, როგორც ჩვენს მამა-პაპას ცდიდა.

26გაიხსენეთ, რა უყო აბრაამს, როგორ გამოსცადა ისააკი, ან რა გადახდა თავს იაკობს შუამდინარეთში, დედის ძმის, ლაბანის ცხვრებს რომ მწყემსავდა.

27როგორც ისინი არ გამოუტარებია ცეცხლში, რათა მათ გულებში ჩაეხედა, ისე ჩვენც არ განგვიკითხავს, არამედ ჭკუის სასწავლად გვსჯის უფალი თავისიანებს.

28ყუზიამ უთხრა: ყველაფერი რაც თქვი, კეთილი გულით იყო ნათქვამი, და არც არავინ ეწინააღმდეგება ჩემს სიტყვას.

29რადგან მხოლოდ დღეს როდი გაცხადებულა შენი სიბრძნე, არამედ შენი სიცოცხლის დასაბამიდან იცის ხალხმა შენი გამჭრიახობა და კეთილშობილება შენი გულისა.

30მაგრამ ხალხი გაწამდა წყურვილისაგან და გვაიძულა ისე მოვქცეულიყავით, როგორც ველაპარაკეთ, და ფიცი დაგვედო, რომელსაც ჩვენ არ გადავალთ.

31მაშ, ილოცე ჩვენთვის, რადგანაც ღვთისმოსავი ქალი ხარ, და უფალი მოგვივლენს წვიმას, რათა ავავსოთ ჩვენი წყალსაცავები და წყურვილით არ დავიხოცოთ.

32და უთხრა მათ ივდითმა: ყური მიგდეთ, იმნაირ საქმეს ვიზამ, რომ თაობებიდან თაობებს გადაეცემა მთელს ჩვენს მოდგმაში.

33ამაღამ კარიპჭესთან დადექით, მე კი ჩემს მოახლესთან ერთად გავალ და იმ ხუთ დღეში, რომელთა გასრულების შემდეგაც გადაგიწყვეტიათ მტერს ჩააბაროთ ჩვენი ქალაქი, უფალი ჩემი ხელით შეეწევა ისრაელს.

34ჩემს საქმეს ნუ გამოიძიებთ, მაინც არაფერს გეტყვით, ვიდრე არ აღსრულდება ის, რის ჩადენასაც ვაპირებ.

35და უთხრეს მას ყუზიამ და მთავრებმა: მშვიდობით გევლოს, ღმერთი იყოს შენი მფარველი, რათა შური იძიო ჩვენს მტრებზე.

36გამოვიდნენ მისი კარვიდან და თავიანთ სანგრებისაკენ გასწიეს.

9

9^1პირქვე დაემხო ივდითი, თავზე ნაცარი დაიყარა, გაიძრო ძაძა, რომელიც ემოსა, და როცა იერუსალიმს, უფლის სახლში, გუნდრუკი აკმიეს მწუხრისას, ხმამაღლა შეჰღაღადა უფალს:

2უფალო, მამაჩემის – სიმეონის ღმერთო, ვისაც მიეცი ხელში მახვილი, რათა შური ეძია გადამთიელებზე, შესაბღალავად რომ გაუხსნეს ქალწულს წიაღი, შესარცხვენად გაუშიშვლეს ბარძაყი და საგინებლად შეუბილწეს საშო; შენ კი ბრძანე, ნუ იქნებაო ასე, მაგრამ მათ მაინც ჩაიდინეს ეს.

3რის სანაცვლოდაც სასიკვდილოდ გასწირე მათი მთავარნი და მათივე სისხლით მორწყე მათი ცოდვის მხილველი სარეცელი; მბრძანებელთა გვერდით დაყარე მათი მონების ცხედრები, მბრძაებლებისა კი – მათ ტახტებზე.

4მათი ცოლები ნადავლად ჩაუგდე ხელში, მათი ასულნი – დასატაცებლად, ხოლო მათი ნაალაფარი – დასანაწილებლად შენს საყვარელ შვილებს, მრისხანედ რომ აღიძრნენ საღმრთო შურით, შეიზიზღეს სიბილწე მათი სისხლისა და მწედ გიხმეს, უფალო ღმერთო ჩემო; მაშ, მისმინე მე ქვრივ-ოხერსაც.

5შენ შეჰქმენ ყოველივე უწინდელი, აწინდელი და მომავალი, შენ ჩაიფიქრე მთელი აწმყო და მყოფადი, და რაც ჩაიფიქრე, აღსრულდა კიდეც.

6რაც ისურვე, არსებობას ეზიარა და თქვა: აი, აქა ვართ. რადგანაც გამზადებულია ყოველი შენი გზა და ყოველი შენი მსჯავრი – წინასწარ განჭვრეტილი.

7აი, აშურელებმა მოიცეს ძალი, ამაყობენ ცხენებითა და მხედრებით. ამპარტავნობენ ქვეითთა მკლავის სიმტკიცით, თავიანთი ფარის, შუბის, მშვილდისა და შურდულის იმედი აქვთ და არ კი იციან, რომ შენა ხარ უფალი, ბრძოლათა მმუსვრელი.

8უფალია სახელი შენი, შემუსრე მათი ძალა შენი ძალმოსილებით, დაამხე მათი მძლავრობა შენი რისხვით, რადგანაც განუზრახავთ შებილწონ შენი სიწმიდენი, შებღალონ კარავი – შენი დიადი სახელის სავანე და შემუსრონ შენი საკურთხევლის რქა.

9მოხედე მათ ქედმაღლობას და თავს დაატეხე შენი რისხვა; მიეცი ქვრივის ხელს იმისი ძალა, რომ განზრახულის აღსრულება შესძლოს.

10ჩემი ცბიერების ბაგით დაამხე მონა მთავრის გვერდით, ხოლო მთავარი – მისი მსახურის გვერდით; ქალის ხელით შემუსრე მათი ზვაობა.

11რადგანაც შენი ძალა სიმრავლეში როდია და არა ძლიერებაშია შენი ძალმოსილება, არამედ შენა ხარ მდაბალთა ღმერთი, დამცირებულთა ქომაგი, უძლურთა მწე, განწირულთა მფარველი, უსასოთა მხსნელი.

12დიახ, დიახ, მამაჩემისა და ისრაელის სამკვიდ-როს ღმერთო, ზეცისა და მიწის მპყრობელო, წყალთა შემქმნელო, ყოველი შენი ქმნილების მეუფევ; ისმინე ჩემი ვედრება.

13მიეცი ჩემს სიტყვას და ცბიერებას იმისი ძალა, რომ იმათ წყლულად და იარად იქცეს, ვისაც ეგზომი ბოროტება განუზრახავს შენი აღთქმის, შენი წმიდა სახლის, სიონის სიმაღლისა და შენი შვილების სამკვიდრო სახლის მიმართ.

14შეაგონე მთელ შენს ხალხს და შეაგნებინე ყველა ტომს, რომ შენა ხარ ღმერთი, ღმერთი ყოველი ძალისა და სიმტკიცისა, და რომ შენს მეტი სხვა მფარველი არა ჰყავს ისრაელის მოდგმას.

10

10^1როდესაც მორჩა ღაღადისს ისრაელის ღმერთის მიმართ და დაასრულა მთელი სათქმელი,

2წამოიმართა, თავის მოახლეს უხმო და ჩავიდა სახლში, სადაც შაბათისა და საზეიმო დღეები დაჰყო.

3გაიძრო ძაძა, ტანს რომ ემოსა, გაიხადა საქვრივო სამოსელი, წყლით დაიბანა ტანი და სქელი ნელსაცხებელი იცხო, თმა დაივარცხნა, მანდილი გაიკრა თავზე და სადღესასწაულო კაბა ჩაიცვა, თავისი ქმრის – მანასეს სიცოცხლეში რომ ეცვა;

4ფეხებზე სანდლები მოირგო, ფარღულით, სამაჯურებით, ბეჭდებით და საყურეებით შეიმკო თავი და მთელი თავისი სამკაულები აისხა, რათა ეცთუნებინა ყოველი კაცის თვალი, ვინც კი შეხედავდა.

5მოახლეს ღვინით სავსე ტიკჭორა და ზეთის ჭურჭელი მისცა ხელში, ქერის ფქვილით, ჩირითა და წმიდა პურით გაავსო ხურჯინი; მთელი თავისი სანოვაგე შიგ ჩაალაგა და აჰკიდა მას.

6ბეთულიას ბჭეს რომ მიადგნენ, იქ მდგარი ყუზია და ქალაქის უხუცესნი – ქებრისი და ქარმისი დახვდათ.

7ივდითი რომ დაინახეს, მისი სახისა და სამოსის ცვლილებით განცვიფრებულებმა ასე მიმართეს მას:

8ჩვენი მამა-პაპის ღმერთმა მოგაგოს მადლი და შეგასრულებინოს შენი განზრახვა ისრაელის ძეთა სასიქადულოდ და იერუსალიმის ასამაღლებლად.

9თაყვანი სცა ივდითმა ღმერთს და უთხრა მათ: უბრძანეთ, ქალაქის ბჭე გამიღონ, რათა გავიდე იმ საქმის აღსასრულებლად, რაზედაც მელაპარაკეთ. და უბრძანეს ჭაბუკებს ქალაქის ბჭე გაეღოთ მისთვის, როგორც მან თქვა.

10მათაც გაუღეს და გავიდა ივდითი თავის მოახლესთან ერთად, მოქალაქენი კი თვალს ადევნებდნენ მას, ვიდრე მთის კალთა ჩავლო, არ გაივაკა და თვალს მიეფარა.

11ქალები ხეობას გაუყვნენ და წინ შემოხვდნენ მათ აშურელთა მოდარაჯენი.

12შეიპყრეს და ჰკითხეს: ვინა ხარ, საიდან მოსულხარ, ან საით მიხვალო? ხოლო მან პასუხად თქვა: ებრაელთა ასული ვარ და მათ გამოვექეცი, რადგანაც დღეს თუ ხვალ თქვენი წერა გახდებიანო.

13ჰოლოფერნესთან, თქვენი ლაშქრის თავკაცთან მივდივარ, რომ ჭეშმარიტების სიტყვა ვაუწყო და გზა ვუჩვენო, რომლითაც ისე აიღებს მთელ მთიანეთს, რომ მისი ლაშქრიდან ძეხორციელიც არ დაიღუპება.

14მის სიტყვებს რომ უსმენდნენ და პირისპირ უმზერდნენ, მისი მშვენებით გაოგნებულმა მოდარაჯეებმა უთხრეს:

15გიხსნია შენი სიცოცხლე, ჩვენს მბრძანებელს რომ მოაშურე; ახლა კი მის კარავში წადი, ჩვენს ხალხს გამოგაყოლებთ და შენს თავს მას ჩააბარებენ.

16როცა მის წინაშე წარსდგები, ნუ შეკრთება შენი გული, თამამად მოახსენე შენი სათქმელი და წყალობას არ მოგაკლებს.

17მერე ასი კაცი გამოყვეს, მისი თავი მოახლითურთ მათ ჩააბარეს და ისინიც ჰოლოფერნეს კარვისკენ წარუძღვნენ.

18მთელი ბანაკი მღელვარებამ მოიცვა, რადგანაც ყველა კარავს მოედო მისი მოსვლის ამბავი. ყოველი მხრიდან მოჯარდნენ და გარს შემოერტყნენ, რადგანაც ჰოლოფერნეს კარვის წინ იდგა, ვიდრე მხედართმთავარს მის მოსვლას მოახსენებდნენ.

19მისი სილამაზით განცვიფრებულნი განცვიფრებითვე იხსენიებდნენ ისრაელის ძეთაც და ერთმანეთს ეუბნებოდნენ: ვის შეუძლია არად ჩააგდოს ხალხი, რომელსაც ასეთი ქალები ჰყავს? უგუნურება იქნებოდა ცოცხალი გაგვეშვა თუნდაც ერთი კაცი, თორემ გადარჩენილები მთელ ქვეყანას გააბრიყვებდნენ.

20ამასობაში ჰოლოფერნეს მესაწოლენი და მისი მსახურებიც გარეთ გამოეფინენ და ქალი კარავში შეიყვანეს.

21ჰოლოფერნე თავის საწოლზე ისვენებდა, ჩარდახქვეშ, რომელიც ძოწეულით, ოქროთი, სმარაგდითა და ძვირფასი ქვებით იყო შემკული.

22ივდითის ამბავი რომ მოახსენეს, წინკარში გამოვიდა; ვერცხლის ჩირაღდნებით მოუძღოდნენ წინ.

23ჰოლოფერნესა და მისი მსახურების წინაშე რომ წარსდგა, ყველა გაოგნებული დარჩა ქალის მომნუსხავი სახით. ხოლო ის პირქვე დაემხო და თაყვანი სცა მას, და ჰოლოფერნეს მსახურებმა წამოაყენეს იგი.

11

11^1ჰოლოფერნემ უთხრა მას: „დამშვიდდი, ქალო, ნუ შეკრთება შენი გული, რადგანაც არავის მოვქცევივარ უკეთურად, ვინც ირჩია ყოფილიყო მთელი ქვეყნიერების მეფის – ნაბუქოდონოსორის მონა-მორჩილი.

2ახლაც, მთიანეთში მოსახლე შენს ხალხს რომ არ შეურაცხვეყავი, ჩემს მახვილს არ აღვმართავდი მათზე, მაგრამ თვითონვე ჩაიგდეს თავი ამ დღეში.

3მაშ, მითხარი, რატომ გამოექეცი მათ და ჩვენ მოგვაშურე? ნუ გეშინია, სწორედ აქ ჰპოვებ ხსნას: ამაღამაც ცოცხალი დარჩები და შემდეგშიაც.

4უბატონოდ ხმას ვერავინ გაგცემს და არც წყალობა მოგაკლდება, როგორც ჩემი მბრძანებლის – ნაბუქოდონოსორ მეფის ყველა მონა-მორჩილს.

5ივდითმა მიუგო მას: ისმინე შენი მონამორჩილის სიტყვა, ნება მიბოძე შენს მხევალს შენს წინაშე ვილაპარაკო: არ ვეცრუები ჩემს მბრძანებელს ამაღამ.

6თუ ყურად იღებ შენი მხევლის სიტყვებს, ღმერთი შენი მეშვეობით აღასრულებს საქმეს და არ გაცუდდება ჩემი მბრძანებლის განზრახვა.

7დღეგრძელი იყოს მეფე ნაბუქოდონოსორი და დღეგრძელი იყოს მისი მეუფება, შენ რომ წარმოგგზავნა, რათა წრფელი გზით წარმართო ყოველი სული, და შენი მეშვეობით მართო ადამიანები კი არ მორჩილებდნენ მას, არამედ, შენივე ძალმოსილების წყალობით, ველური მხეცებიც, საქონელიც და ცის ფრინველებიც ჰმონებდნენ ნაბუქოდონოსორს და მთელ მის სახლს.

8რადგანაც გვსმენია შენი სიბრძნე და შენი შორსმჭვრეტელობა, მთელმა ქვეყანამ იცის, რომ მხოლოდ შენა ხარ კეთილი მთელ სამეფოში, სიბრძნით ძლიერი და ბრძოლის ველზე – სწორუპოვარი.

9ხოლო რაც ყაქიორს მოუხსენებია შენი საკრებულოსათვის, ჩვენც შევიტყვეთ, რადგანაც ბეთულიელებმა შეიწყნარეს იგი და მან გვიამბო ყველაფერი, რაც შენთვის უთქვამს.

10ამიტომ, ჩვენო ბატონო და მბრძანებელო, ნუ უგულებელყოფ მის სიტყვას, არამედ გულს ჩაიბეჭდე, რადგანაც ჭეშმარიტია იგი: შეუძლებელია ჩვენი მოდგმის დასჯა, მახვილი ვერ მძლავრობს მასზე, თუკი თავისი ღმერთის წინაშე არ სცოდა.

11ახლა კი, ჩემი მბრძანებელი რომ ვერ უკუაქციონ და ამაოდ არ დაშვრეს, სიკვდილმა უწია ჩემს თვისტომთ, რადგანაც ცოდვაში ჩაიდგეს ფეხი, ვინაიდან იმის ჩადენას აპირებენ, რისი ქმნაც არა ხამს.

12რაკიღა სურსათ-სანოვაგე შემოაკლდათ და წყლის მარაგი გამოელიათ, გადაწყვიტეს თავიანთ პირუტყვს დაერიონ და საჭმელად გამოიყენონ ყოველივე ის, რისი ჭამაც უფალმა ღმერთმა თავისი სჯულით სასტიკად აგვიკრძალა.

13იმასაც კი აპირებენ, რომ საჭმელად მოიხმარონ პირველმოწეული პური და ღვინისა თუ ზეთის მეათედი, რაც წმიდაჰყვეს და მღვდლებს არგუნეს, ჩვენს ღმერთს რომ ემსახურებიან იერუსალიმში, თუმცა მათთვის ხელის ხლებაც კი ეკრძალება ერისკაცთაგანს.

14ხალხიც კი აფრინეს იერუსალიმში, ვინაიდან იქაურებიც ამას სჩადიან, რათა ნებართვა მიიღონ უხუცესთაგან.

15როგორც კი ნებართვას მიიღებენ და განზრახულს შეასრულებენ, იმავე დღეს თქვენი წერა გახდებიან.

16აი, რატომაა, რომ მე, შენი მონა-მორჩილი, ყოველივე ამის შეტყობინებისთანავე გამოვექეცი მათ; ღმერთმა გამომგზავნა, რათა შენთან ერთად აღვასრულო საქმე, რომელიც გააოგნებს ყველას, ვინც კი მოისმენს მას.

17რადგანაც ღვთისმოსავია შენი მონა-მორჩილი და დღედაღამ ემსახურება ცის ღმერთს. ახლა კი შენთან დავრჩები ჩემო მბრძანებელო; მხოლოდ ნება მიბოძე ღამ-ღამობით ხეობაში გავიდე და ვილოცო ღმერთის მიმართ, რომელიც მამცნობს, როდის შესცოდავენ ისინი.

18მე კი დაბრუნებისთანავე გაუწყებ შენ, და დაიძვრები მთელი შენი ლაშქრითურთ; ვერცერთი მათგანი ვერ აღგიდგება წინ.

19მთელი იუდას გავლით ჩაგიყვან იერუსალიმს და მის შუაგულში დაგიდგამ ტახტს; უმწყემსო ფარასავით წაირეკე ისინი, ძაღლიც კი ვერ გაგიბედავს შემოყეფას. ყოველივე ეს ჩემი წინასწარხედვით მემცნო და მეუწყა მე, და მოვლენილ ვიქენ, რომ შენც შეგატყობინო.

20მოეწონათ ეს სიტყვა ჰოლოფერნეს და მის მსახურებს, და მისი სიბრძნით განცვიფრებულებმა თქვეს:

21მთელი დედამიწის ზურგზე არ მოიძებნება ქალი, მას რომ შეედრებოდეს სახის სილამაზითა და სიტყვის გონიერებით.

22ჰოლოფერნემ უთხრა: ღმერთმა ინება, რომ შენ გამოეგზავნე წინასწარ, რათა ჩვენს ხელთ ყოფილიყო ძალა, ჩემი ღმერთის მოძულეთა შორის კი – სიკვდილი.

23მომხიბლავი ხარ გარეგნობით და სთნო – სიტყვით. თუ აასრულებ იმას, რაცა თქვი, შენი ღმერთი ჩემი ღმერთი იქნება, მეფე ნაბუქოდონოსორის სასხლეში იცხოვრებ და მთელი დედამიწის ზურგზე გაითქვამ სახელს.“

12

12^1და ბრძანა შეეყვანათ იქ, სადაც მისი ვერცხლის ჭურჭელი ეწყო, მისი კერძი მიერთმიათ სუფრაზე და მისივე ღვინო მიეცათ სასმელად.

2მაგრამ ივდითმა თქვა: პირს არ დავაკარებ ამას, რათა საცთურად არ მექცეს, არამედ ჩემს საგზალს ვიკმარებ.

3ჰოლოფერნემ მიუგო მას: „კი მაგრამ, როცა ეგ საგზალი გაგითავდება, სადღა გიშოვოთ მაგისი მსგავსი, რადგანაც ჩვენს შორის არავინაა შენი მოდგმისა?“

4ივდითმა პასუხად თქვა: „შენმა სიცოცხლემ, ჩემო მბრძანებელო, არ დახარჯავს შენი მხევალი ყველაფერს, რაც თანა აქვს, ვიდრე უფალი ჩემი ხელით არ აღასრულებს იმას, რაც განუზრახავს.“

5ჰოლოფერნეს მსახურებმა კარავში შეიყვანეს იგი და იქ შუაღამემდე ეძინა; დილაუთენია კი ადგა

6და ჰოლოფერნეს შეუთვალა: იქნებ ინებოს ჩემმა ბატონმა და მის მხევალს სალოცავად წასვლის ნება დართოს.

7ჰოლოფერნემ უბრძანა თავის სხეულის მცველებს გაეტარებინათ ქალი. ასე დაჰყო მან ბანაკში მთელი სამი დღე. ღამ-ღამობით ბეთულიას ხეობაში გადიოდა და წყაროს წყლით იბანდა ტანს.

8მერე კი ევედრებოდა ისრაელის უფალ ღმერთს, კეთილად წარემართა მისი გზა უფლის ერის სახსნელად.

9განბანილი ბრუნდებოდა კარავში და იქ რჩებოდა, ვიდრე საღამო ჟამს საზრდოს არ მიართმევდნენ.

10მეოთხე დღეს ჰოლოფერნემ ლხინი გამართა მხოლოდ თავის მსახურთათვის და თავისი ხალხიდან მეტი არავინ მიუწვევია.

11და უთხრა საჭურის ბაგოასისს, მთელი მისი საბადებლის მოურავს: „წადი და უთხარი იმ ებრაელ ქალს, შენ რომ გაბარია, მოვიდეს და ჩემთან ერთად ჭამოს და სვას.

12სირცხვილიცაა, ასეთი ქალი ისე გავუშვათ ხელიდან, რომ ვერ დავიახლოვოთ. თუ არ მოვიწვევთ, დაგვცინებს კიდეც.

13ჰოლოფერნესგან გამოსული ბაგოასი ივდითთან მივიდა და უთხრა: „ნუ იუარებ, მშვენიერო ყმაწვილო ქალო, ჩემს მბრძანებელთან მისვლას, რათა პატივი მოგეგოს მის წინაშე, ჩვენთან ერთად სვა ღვინო სამხიარულოდ და დღევანდელ დღეს ისე იყო, როგორც აშურის ძეთა ასულნი, ნაბუქოდონოსორის სასახლეს რომ ამშვენებენ.“

14მიუგო მას ივდითმა: „ვინა ვარ მე, რომ უარი ვუთხრა ჩემს მბრძანებლს? ახლავე ისე მოვიქცევი, როგორც მას ეამება და სიკვდილის დღემდე სასიხარულოდ დამრჩება ეს.“

15ადგა, სასალუქო სამოსითა და მთელი თავისი სამკაულებით მოიკაზმა, მისმა მოახლემ კი ჰოლოფერნეს წინ ცხვრის ტყავი დაუგო, ბაგო-ასისისთვის რომ გამოერთმია საყოველდღიურო სახმარად, რათა საჭმლის ჭამისას მასზე ფეხმორთხმით მჯდარიყო.

16შევიდა ივდითი და დაჯდა. ჰოლოფერნეს გული შეუვარდა მასზე და სული აემღვრა, ისე ძალიან მოუნდა დაუფლებოდა ქალს. მას შემდეგ, რაც პირველად ნახა იგი, ხელსაყრელ შემთხვევას ეძებდა მის საცთუნებლად.

17და უთხრა მას ჰოლოფერნემ: სვი და ილხინე ჩვენთან ერთად.

18ხოლო ივდითმა მიუგო: ვსვამ, მბრძანებელო, ვინაიდან დღეს ამაღლდა ჩემი სიცოცხლე, როგორც არასდროს ჩემი გაჩენის დღიდან.

19დასწვდა ყველაფერს, რაც მოახლეს მოემზადებინა მისთვის და ჰოლოფერნეს წინაშე ჭამა და სვა.

20ჰოლოფერნე ტკბებოდა მისი სიახლოვით; ღვინოს მიეძალა და იმდენი სვა, თავის დღეში რომ არ უსვამს.

13

13^1როდესაც მოსაღამოვდა, მსახურები სასწრაფოდ წამოიშალნენ და ბაგოასიმ გარე-დან ჩაკეტა კარვის კარი, გუშაგები კი დაითხოვა და მათაც თავიანთ საწოლებს მიაშურეს, რადგანაც ღვინით გამტყვრალნი ძლივს იდგნენ ფეხზე.

2ივდითი მარტო დარჩა კარავში ღვინით გალეშილ ჰოლოფერნესთან, საწოლზე რომ გაშხლართულიყო.

3უბრძანა ივდითმა თავის მოახლეს საძინებ-ლის გარეთ მდგარიყო და მის გამოსვლას დალოდებოდა. როგორც ყოველდღე, ახლაც უთხრა, რომ სალოცავად უნდა წასულიყო; და იგივე უთხრა ბაგოასისსაც.

4როცა ყველანი გაიკრიფნენ და საძინებელში აღარავინ დარჩა, არც დიდი და არც პატარა, ივდითი თავზე დაადგა ჰოლოფერნეს და გულში თქვა: „ღმერთო, ყოველი ძალის უფალო, აწ მოხედე ჩემი ხელის საქმეს, რომელიც უნდა აღსრულდეს იერუსალიმის ასამაღლებლად,

5რადგანაც დროა დაიცვა შენი სამკვიდრო და აღასრულო ჩემი განზრახვა – შემამუსრინო მტერი, რომელიც აღიძრა ჩვენს წინააღმდეგ.“

6საწოლის სვეტს მიუახლოვდა, ჰოლოფერნეს თავთით რომ აღმართულიყო, და ჩამოხსნა მასზე ჩამოკიდებული მახვილი.

7დაიხარა, თმებში სწვდა ჰოლოფერნეს და თქვა: „უფალო, ღმერთო ისრაელისაო, მომეცი ძალა დღევანდელ დღეს!“

8მერე, რაც ძალი და ღონე ჰქონდა, ორჯერ დაჰკრა კისერზე და თავი გააგდებინა.

9საწოლიდან გადააგორა გვამი და ფარდა ჩამოხსნა. ცოტა ხნის შენდეგ გამოვიდა და ჰოლოფერნეს თავი მისცა მოახლეს.

10ხოლო მან ხურჯინში ჩააგდო იგი და, ჩვეულებისამებრ, ორივენი ერთად გაემართნენ სალოცავად. ბანაკი გაიარეს, გარს შემოუარეს ხევს, ბეთულიას მთაზე ავიდნენ და ქალაქის ბჭეს მიადგნენ.

11შორიდანვე გასძახა ივდითმა მცველებს: „გააღეთ, კარი გააღეთ, ჩვენთან არს ღმერთი, ჩვენი ღმერთი, თავის ძალას რომ მოუვლენს ისრაელს და ძლევას მიანიჭებს მტრებზე, როგორც დღეს მიანიჭა.“

12როგორც კი მოესმათ მისი ხმა, მოქალაქეებმა კარიბჭეს მიაშურეს და ქალაქის უხუცესთ უხმეს.

13მორბოდა ყველა, დიდიან-პატარიანად, რადგანაც წარმოუდგენლად ეჩვენებოდათ მისი დაბრუნება. კარიბჭე გააღეს, ქალები შეუშვეს, გასანათებლად დაანთეს ცეცხლი და გარს შემოეხვივნენ მათ.

14ხოლო ივდითმა ხმამაღლა უთხრა ხალხს: „აქეთ და ადიდეთ უფალი, აქეთ და ადიდეთ, წყალობა რომ არ მოაკლო ისრაელის სახლს და ამღამინდელ ღამეს ჩემი ხელით შემუსრა მტერი.“

15ამოიღო თავი ხურჯინიდან, უჩვენა მათ და უთხრა: „აი, აშურელთა ლაშქრის მთავარსარდლის – ჰოლოფერნეს თავი, და აი, ფარდაც, რომლის მიღმაც ის იწვა გალეშილი, და ღმერთმა დაუბნელა მზე ქალის ხელით.

16უფლის სიცოცხლემ, რომელმაც დამიფარა ჩემს სავალ გზაზე, ჩემმა სახემ მისდა წარსაწყმედად აცთუნა ჰოლოფერნე, მაგრამ ცოდვის ჩადენა ვერ მოასწრო ჩემს შესაბილწად და შესარცხვენად.“

17ელდანაცემივით გაოგნდა ხალხი, ძირს დაემხო, თაყვანი სცა ღმერთს და ერთხმად შეჰღაღადა: „კურთხეული ხარ, უფალო ჩვენო, არარაობად რომ აქციე დღეს შენი ხალხის მტრები.“

18ყუზიამ კი უთხრა ივდითს: „კურთხეული ხარ, ქალო, უზენაესი ღმერთის მიერ, უფრო მეტად, ვიდრე ყველა სხვა ქალი მთელი დედამიწის ზურგზე, და კურთხეულია უფალი ღმერთი, ცათა და მიწის შემოქმედი, რომელმაც გიწინამძღვრა, რათა თავი გაგეგდებინებინა ჩვენი მტრების მთავრისათვის;

19რადგანაც არ მოაკლდება შენი იმედი კაცთა გულებს, რომლებსაც მუდამ ემახსოვრებათ ძალმოსილება ღმერთისა.

20უფალმა მოგაგოს სანაცვლო საუკუნო დიდებითა და პატივით, რომ სიცოცხლე არ დაიშურე ჩვენი დათრგუნვილი მოდგმისთვის, არამედ წინ აღუდექი ჩვენს დამხობას, წრფელი გზით მოარული ჩვენი ღმერთის წინაშე.“ და შესძახა მთელმა ერმა: „იქმნას! იქმნას!“

14

14^1ხოლო ივდითმა უთხრა მათ: „მისმინეთ, ძმებო, აიღეთ და ჩამოჰკიდეთ ეს თავი თქვენი გალავნის ქონგურზე.

2როცა ინათებს და მზე თავის სხივებს მოჰფენს დედამიწას, თქვენი საომარი საჭურველი აისხით; ვისაც გული ერჩის, ქალაქგარეთ გავიდეს წინამძღოლის მეთაურობით, თითქოს დაბლობზე ჩასვლას აპირებდეთ, რათა თავს დაესხათ აშურის ძეთა მცველებს, მაგრამ ჩასვლით კი ნუ ჩახვალთ.

3მაშინ ისინი იარაღს დასტაცებენ ხელს და თავიანთ ბანაკს მიაშურებენ, გააღვიძებენ აშურელთა ლაშქრის სარდლებს და ჰოლოფერნეს კარავს მისცვივდებიან, მაგრამ რაკი ვერ იპოვიან, თავზარდაცემულნი უკუიქცევიან თქვენს წინაშე.

4ხოლო თქვენ და ისრაელის მიწა-წყლის ყოველმა მკვიდრმა ფეხდაფეხ მისდიეთ და მუსრი გაავლეთ გაქცეულთ.

5მანამდე კი აქ მომგვარეთ ყაქიორ ყამონელი; დაე, თავისი თვალით იხილოს და ამოიცნოს ისრა-ელის სახლის მაგინებელი და, ვით სიკვდილი, ჩვენი მოდგმის აღმოსაფხვრელად მოვლინებული.“

6გამოიხმეს ყაქიორი ყუზიას სახლიდან. როცა მოვიდა და ჰოლოფერნეს თავი დაინახა, შეკრებილთა შორის ერთ კაცს რომ ეჭირა ხელში, პირქვე დაეცა გულწასული.

7როდესაც წამოაყენეს, ფეხქვეშ ჩაუვარდა ივდითს, თაყვანი სცა და უთხრა: „კურთხეული ხარ იუდას ყველა კარავში და ყველა ხალხში, განცვიფრებულნი რომ დარჩებიან შენი სახელის გაგონებისას.

8ახლა კი მაუწყე, რას აკეთებდი ამ დღეების განმავლობაში?“ და ივდითმა, ხალხის თანდასწრებით, უამბო ყველაფერი, რაც მოემოქმედა წასვლიდან დღევანდელ დღემდე.

9ლაპარაკს რომ მორჩა, ხმამაღლა შეჰღაღადა ხალხმა და სიხარულის ყიჟინამ კიდით კიდემდე დაუარა ქალაქს.

10ყაქიორმა კი, როცა იხილა ყველაფერი, რაც მოიმოქმედა ისრაელის ღმერთმა, მთელი არსებით ირწმუნა იგი, წინადაიცვითა და შეუერთდა ისრაელის სახლს თვით დღევანდელ დღემდე.

11როგორც კი ინათა, ქონგურზე გადმოკიდეს ჰოლოფერნეს თავი. ყველამ თავისი იარაღი აისხა და რაზმებად დაწყობილნი მთის კალთისაკენ დაიძრნენ.

12მათ დანახვაზე აშურელებმა თავიანთ წინამძღოლებთან აფრინეს ხალხი, წინამძღოლებმა კი თავიანთ სარდლებს, ათასისთავებს და სხვა თავკაცებს მიაშურეს.

13ჰოლოფერნეს კარავთან მისულებმა მთელი მისი ავლადიდების გამრიგეს უთხრეს: „გააღვიძე ჩვენი მბრძანებელი, რადგანაც მონები ისე გაკადნიერდნენ, რომ ჩვენს წინააღმდეგ საბრძოლველად გამოვიდნენ, რათა დედაბუდიანად გავავლოთ მუსრი.“

14შევიდა ბაგოასი და კარვის კარზე დააკაკუნა, რადგანაც ეგონა ივდითთან ერთად სძინავსო.

15ხმა რომ არავინ გასცა, კარი გააღო, საძინე-ბელში შევიდა და ჰოლოფერნეს თავმოკვეთილი გვამი დაინახა.

16ხმამაღლა შებღავლა, ოხვრა-გმინვასა და მოთქმა-გოდებას მოჰყვა და ტანსაცმელი შემოიგლიჯა.

17ივდითის კარავში შევიდა, მაგრამ ქალი იქ რომ არ დახვდა, გარეთ გამოვარდა და ხალხს შესტირა:

18„მონებმა გვიმუხთლეს! ერთმა ებრაელმა ქალმა თავს ლაფი დაასხა მეფე ნაბუქოდონოსორის სახლს, რადგანაც, აი, ჰოლოფერნე თავმოკვეთილი გდია მიწაზე.“

19ამის გაგონებაზე აშურელთა ლაშქრის სარდლებმაც ტანსაცმელი შემოიგლიჯეს და მათმა ბღავილმა მთელი ბანაკი შეძრა.

15

15^1ეს რომ კარვებში მყოფთაც გაიგეს, შეძრწუნდნენ იმის გამო, რაც მოხდა.

2შიშმა და ძრწოლამ მოიცვა ისინი; კაციშვილი არ დარჩენილა ერთმანეთის გვერდით, არამედ ერთდროულად გამოცვივდნენ და დაბლობისა და მთებისაკენ მიმავალი გზებით მოჰკურცხლეს.

3ბეთულიას ირგვლივ, მთის კალთებზე დაბანაკებულნიც უკუიქცნენ, და მაშინ ისრაელის ძენი, ვისაც კი ბრძოლა შეეძლო, ფეხდაფეხ მიჰყვნენ მათ.

4ყუზიამ ხალხი აფრინა ბეთომასთაიმში, ბებაიში, ხობაში, კოლასა და ისრაელის ყველა კუთხეში იმის საუწყებლად, რაც მოხდა, რათა ყველანი თავს დასხმოდნენ მომხდურს და მუსრი გაევლოთ მისთვის.

5ეს რომ გაიგეს, ისრაელის ძენი ერთსულოვნად დაეცნენ თავს გაქცეულთ და ხობამდე კაფეს ისინი. მათ არც იერუსალიმელები და მთიელები ჩამორჩენიან, რომლებმაც შეიტყეს მტრის ბანაკში მომხდარი ამბავი. გილყადელებმაც და გალილეველებმაც მძვინვარედ შეუტიეს მტერს აქეთაქიდან, ვიდრე დამასკოსა და მის საზღვრებს მიღმა არ გადარეკეს ისინი.

6დანარჩენი ბეთულიელები კი თავს დაესხნენ აშურელთა ბანაკს, დაარბიეს და აივსნენ ნადავლით.

7ხოლო მტრის ხოცვა-ჟლეტის შემდეგ უკან შემოქცეული ისრაელის ძენი დაეუფლნენ ყოველივე იმას, რაც დარჩა; მთისა და ბარის დაბასოფლებმაც დიდძალი ნადავლი ჩაიგდეს ხელში, რადგან ურიცხვი იყო მისი სიმრავლე.

8მოვიდნენ მღვდელმთავარი იეჰოიაკიმი და ისრაელის ძეთა უხუცესნი, იერუსალიმის მკვიდრნი, რათა ენახათ, რა სიკეთე უყო უფალმა ისრაელს, ენახათ ივდითიც და მისალმებოდნენ მას.

9მასთან მისვლისთანავე აკურთხეს იგი და უთხრეს: „შენა ხარ დიდება იერუსალიმისა, შენა ხარ სიამაყე ისრაელისა, შენა ხარ სიქადული ჩვენი მოდგმისა.

10შენი ხელით აღასრულე ყოველივე ეს; სიკეთე უყავ ისრაელს და წყალობა მოიღო მასზე ღმერთმა. კურთხეულ იყავ ყოვლისმპყრობელი ღმერთის მიერ უკუნისამდე. და თქვა მთელმა ერმა: იყოს!“

11ოცდაათი დღის განმავლობაში ძარცვავდა ხალხი ბანაკს; და მისცეს ივდითს ჰოლოფერნეს კარავი, მთელი ვერცხლეული, საწოლი, სასმისები და მთელი დგამი მისი. ქალმაც შეაგროვა ისინი, აჰკიდა თავის ჯორს, შეაბა ურმები და მთელი ნადავლი ზედ დაუდო.

12ისრაელის ქალთა მთელი კრებული გამოეფინა მის სანახავად და აკურთხეს იგი; მადლი შესწირეს და ფერხული ჩააბეს მის სადიდებლად. აიღო ივდითმა რტოები და ჩამოურიგა მასთან მყოფ ქალებს.

13ზეთისხილის გვირგვინებით შეიმკეს შუბლი მანაც და მასთან მყოფთაც; როკვით მიდიოდა იგი მთელი ხალხის წინაშე და წინ მიუძღოდა ქალებს; ხოლო კაცები თავზე გვირგვინებითა და ბაგეზე საგალობლებით მიაცილებდნენ.

14და წამოიწყო ივდითმა ისრაელის ძეთა წინაშე სამადლობელი სიმღერა და მთელი ერი აჰყვა მას.

16

16^1და თქვა ივდითმა:

„ადიდეთ ჩემი ღმერთი დაფ-ნაღარით,
უგალობეთ უფალს წინწილებით,
აღუვლინეთ ახალი საგალობელი,
აღამაღლეთ და უხმეთ მის სახელს.

2რადგანაც ის არის ღმერთი, ბრძოლათა მმუსვრელი უფალი,
თავისი მეოხების გამოსავლენად რომ გამომარჩია ხალხში
და მიხსნა მდევნელთა ხელიდან.

3მოვიდა აშური ჩრდილოეთის მთებიდან,
მოვიდა თავისი ურიცხვი ლაშქრით;
მათმა სიმრავლემ ჩახერგა ხევები
და მათმა მხედრობამ დაფარა ბორცვები.

4მან თქვა, რომ ცეცხლს მისცემდა ჩემს საზღვრებს,
მახვილით მოსრავდა ჩემს ჭაბუკებს,
მიწას დააკლავდა ჩემს მეძუძურ ყრმებს,
ტყვედ წაასხამდა ჩემს ყმაწვილებს
და ნამუსს ახდიდა ჩემს ქალწულთ.

5მაგრამ ყოვლისმპყრობელმა უფალმა დაამხო იგი ქალის ხელით.

6არ დაცემულა მათი თავკაცი ჭაბუკთა ხელით,
არც გოლიათთა ნაშიერებს მოუკლავთ
და არც მძლეთა-მძლე ბუმბერაზებს დაუჯაბნიათ,
არამედ ივდითმა, მერარის ასულმა,
დაუბნელა მზე თავისი სილამაზით.

7ქვრივის კაბა გაიხადა,
რათა აღედგინა დათრგუნვილნი ისრაელში,
ნელსაცხებელი იცხო სახეზე,

8თავსაკრავით გაიკრა თმა
და სელის სამოსი ჩაიცვა მის საცთუნებლად.

9მოსტაცა თვალი ჰოლოფერნეს მისმა სანდალმა,
მისმა სილამაზემ წაუღო სული,
და გაკვეთა მახვილმა მრუშის კისერი.

10შეაძრწუნა სპარსელები მისმა მხნეობამ
და მისმა გამბედაობამ გააოგნა მიდიელები.

11მაშინ შეღაღადეს ჩემმა ჩაგრულმა ძმებმა, –
და შეძრწუნდნენ მტრები;
ჩემმა უმწეო დებმა, – და თავზარი დაეცა მათ;
ხმა აიმაღლეს ერთად, – და უკუიქცნენ ისინი.

12ყმაწვილ ქალთა შვილებმა განგმირეს ისინი
და ჩეხავდნენ მათ, როგორც მონათა შვილებს,
და ჩემი უფლის ომში ჰპოვეს სამარე.

13ახალ საგალობელს ვუგალობებ ჩემს ღმერთს:

დიდი ხარ, უფალო, და დიდებული,
ძალით საკვირველი და უძლეველი.

14დაე, გმორჩილებდეს ყოველი ქმნილება შენი,
რადგანაც თქვი და იქმნა ყოველი;
მოავლინე შენი სული, და დაემკვიდრნენ.

ვის შეუძლია წინ აღუდგეს შენს მბრძანებლურ ხმას?

15წყლებითურთ შეირყევიან მთათა საფუძველნი,
ცვილივით დადნებიან კლდენი შენს წინაშე,
მაგრამ შენი წყალობა
არ მოაკლდება ღვთისმოშიშთ.

16მწირია ყოველგვარი მსხვერპლი კეთილსურნელებისთვის
და მცირეზე მცირეა ყოველგვარი ცმელი სრულადდასაწველისთვის,
უფლის მოშიში კი დიდია მარად.

17ვაი, ყველა ხალხს, ჩემი მოდგმის წინააღმდგომს!

ყოვლისმპყრობელი უფალი განსჯის მათ განკითხვის დღეს;
ცეცხლსა და მატლს მოუვლენს მათ ხორცს
და მწარედ იტირებენ უკუნისამდე.“

18იერუსალიმში რომ მივიდნენ, თაყვანი სცეს ღმერთს და როცა ხალხი განიწმიდა, შესწირეს სრულადდასაწველი, ნებაყოფლობითი მსხვერპლი და ძღვენი.

19ხოლო ივდითმა შესწირა ჰოლოფერნეს მთელი ჯამ-ჭურჭელი, ხალხმა რომ მიაკუთვნა მას, და ფარდა, რომელიც ჰოლოფერნეს საწოლიდან წამოიღო.

20სამი თვე ილხენდა ხალხი იერუსალიმში სიწმიდეთა წინაშე, და ივდითიც მათ შორის იყო.

21იმ დღეების შემდეგ კი ყველა თავის სახლკარს დაუბრუნდა; ივდითიც ბეთულიაში მივიდა და სუწინდებურად ცხოვრობდა იქ, პატივდებული მთელი ქვეყნის მიერ.

22ბევრს სურდა იგი, მაგრამ მთელი სიცოცხლის განმავლობაში კაცს აღარ გაჰკარებია მას მერე, რაც მენაშე, მისი ქმარი, გარდაიცვალა და შეუერთდა თავის ერს.

23რაც უფრო ხანში შედიოდა, მით უფრო ემატებოდა პატივი; ას ხუთი წლისა მოიყარა თავისი ქმრის სახლში. გაათავისუფლა თავისი მხევალი. გარდაიცვალა ბეთულიაში და თავისი ქმრის – მენაშეს გვერდით დაკრძალეს.

24შვიდი დღე გლოვობდა მას ისრაელის სახლი. სიკვდილის წინ მენაშეს ნათესავებსა და თავის მოგვარეებს გაუნაწილა მთელი ქონება.

25ისრაელის ძენი აღარავის შეუშფოთებია ივდითის სიცოცხლეში და კიდევ დიდხანს მისი სიკვდილის შემდეგაც.

Table of Contents

- ბიბლია

- სათაურის გვერდი

- ივდითი

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16